Category Archives: Ταξίδια

Στο Πήλιο (2η ημέρα)

Το πρωινό της Πέμπτης μας βρήκε να τρώμε ένα πλούσιο πρωινό στο ξενοδοχείο δίπλα στο τζάκι. Η ομίχλη δεν στάθηκε ανασταλτικός παράγοντας στο να μην επισκεφτούμε το χιονοδρομικό κέντρο στα Χάνια.’Εχοντας δυο ταξιδιωτικούς οδηγούς μαζί μας, και κοιτάζοντας τους χάρτες του Πηλίου δεν ξέραμε που να πρωτοπάμε. Πιάσαμε κουβέντα με ένα συμπαθέστατο ζευγάρι που απολάμβανε και αυτό όπως καΙ εμέις, το ομιχλώδες τοπίο της Μακρυνίτσας, οι οποίοι μας είπαν ότι ο καιρός στη Μακρυνίτσα είναι έτσι πάντα απρόβλεπτος και μας συμβούλεψαν για κοντινές εξορμήσεις. Ετοιμάσαμε τα μπαγκάζια και μαζί με το άλλο ζευγάρι ξεκινήσαμε για το Χιονοδρομικό Κέντρο των Χανίων Πηλίου.

Η διαδρομή από Πορταριά μέχρι το Χιονοδρομικό μας φάνηκε πολύ ευχάριστη, αν και σε ορισμένα σημεία υπήρχε πολύ μυστήριο στο τι υπήρχε στην επόμενη στροφή και αυτό λόγω της πυκνής ομίχλης. Το Χιονοδρομικό διαθέτει τρεις χώρους στάθμευσης. Εμείς αφήσαμε το αυτοκίνητο σε αυτόν που ήταν πιο κοντά στο καταφύγιο. Φτάνοντας λοιπόν στην είσοδο του Χιονοδρομικού, αντικρύσαμε ένα ολόλευκο τοπίο, καλυμμένο με χιόνι και ομίχλη, την οποία είχαμε ήδη συνηθίσει… Το κρύο ήταν αναζωογονητικό μπορώ να πω. Η απόσταση λοιπόν που έπρεπε να καλύψουμε μέχρι την καφετέρια ήταν μισό χιλιόμετρο. Ο δρόμος ήταν κυρίως ανηφορικός, με έντονη κλίση και στροφές. Στα αριστερά μας, υπήρχε ένας διάδρομος διαμορφωμένος για τους αρχάριους, ο οποίος μας φάνηκε τόσο απότομος, αναλογιζόμενοι πως θα ήταν η πίστα των προχωρημένων…!!! Κάθε τόσο ακουγόταν ένας απόμακρος μεταλλικός ήχος που όσο ερχόταν πιο κοντά γινόταν και πιο αισθητός… Ήταν ο ήχος που έκαναν οι σκιερ καθώς γλιστρούσαν με τα σκι τους στο χιόνι… Οι φιγούρες τους καθώς πλησιάζαν μας προκαλούσαν μια αίσθηση ιλίγγου! Οι ίδιοι φαινόντουσαν να το απολαμβάνουν και να μη συμμερίζονται διόλου τις δικές μας ανησυχίες. Η άφιξη στο καταφύγιο ήταν ότι έπρεπε μετά από τέτοια ανάβαση! Τραβήξαμε μια φωτο (βλέπε below) η οποία πιστεύω ότι απεικονίζει τη ζεστασιά του εσωτερικού χώρου.

Photobucket

Μετά τα ζεστά ροφήματα, βγήκαμε έξω ξανά και τραβήξαμε φωτό και βίντεο. Στη φωτογραφία που ακολουθεί, ξεχωρίζει μέσα απο την ομίχλη η Σχολή Σκι Πηλίου.

Photobucket

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής, συνεχίζοντας τις φωτογραφίες και τα σχόλια για το πόσο γλίστραγε τον χίονι. Οι άντρες της παρέας άρχισαν να τσουλανε στο χιόνι, μιμούμενοι τους επιδέξιους σκιερ. Αυτό μας έλειπε να φεύγαμε με κανένα σπασμένο πόδι… Το χιονισμένο τοπίο ήταν τόσο ασυνήθιστο για το δικό μας μάτι… Οι εικόνες μας παρέπεμπαν σε ταινίες γυρισμένες σε χώρες του Βορρά. Μια μικρή λεπτομέρεια μας κέντρισε την προσοχή. Τους παγωμένους κρυστάλλους κάτω από τα ξερά κλαδιά των δέντρων. Ανάμεσα τους φύσαγε παγωμένος αέρας και τους διατηρούσε διαφανείς και κρυστάλλινους. Μια εικόνα που θα τη θυμόμαστε. Πολλά συγχαρητήρια σε αυτόν που την τράβηξε (πηδώντας και γλυστρώντας!!!)

Photobucket

Απομακρυνόμενοι από το Χιονοδρομικό, ψάξαμε και βρήκαμε την πιο must ταβέρνα-ξενοδοχείο, ονόματι Κρίτσα. Ό,τι κι αν δοκιμάσαμε ήταν θεσπέσιο, καθώς και το service, η ατμόσφαιρα κτλ. Εντοπίσαμε τα γλυκά που παράγει ο Γυναικείος Συνεταιρισμός Πορταριάς για μία μελλοντική στάση μας εκεί πριν φύγουμε.

Η συνέχεια περιλάμβανε ξεκούραση και ύπνο, μέχρι τις 20:00, όποτε και αναχωρήσαμε για την πόλη του Βόλου. Η στάση και η στάθμευση απαγορεύεται σχεδόν σε κάθε δρόμο στην πόλη, αυτό όμως δεν εμποδίζει κανέναν Βολιώτη, από ότι μας φάνηκε στο να το τηρήσει… Περιδιαβήκαμε τη γνωστή οδό Ερμού, όπου και φτάσαμε στο κέντρο της περίπου για να δούμε από κοντά την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, τη Μητρόπολη του Βόλου. Επιβλητική και όμορφα φωταγωγημένη, σημείο συνάντησης των κατοίκων. Οι μοναδικοί που βγάζανε φωτογραφίες την εκκλησία ήμασταν εμείς, χαρακτηριστικοί τουρίστες! Είναι μια συμπαθητική και βολική πόλη ο Βόλος, αφού όλοι όλοι της οι δρόμοι οδηγούν στην προκυμαία και το εμπορικό λιμάνι. Το τσουχτερό κρύο δε μας επέτρεψε να απολάυσουμε τη βόλτα στην προκυμαία, και έτσι λοιπόν κατευθυνθήκαμε στα διάσημα τσιπουράδικα του Βόλου. Μας είχαν προτείνει δύο τρία καλά τσιπουράδικα, ανάμεσα στα οποία ήταν ο Ιωλκός, όπου και κάτσαμε. Ο σερβιτόρος μας ρώτησε τι μάρκα τσίπουρο πίνουμε και του είπαμε, ότι είναι η πρώτη φορά… Εκείνος ήξερε λοιπόν τι μας έφερε… Ακολούθησαν μεζέδες, νόστιμοι και ξεχωριστοί. Οι Βολιώτες όταν πάνε για καφέ, ή μάλλον για τσίπουρο ξέρουν να το απολαμβάνουν. Αυτό διαπιστώσαμε στο γεμάτο από κόσμο τσιπουράδικο.

Με ευχαριστημένο τον ουρανίσκο και την ψυχή μας πήραμε το δρόμο της επιστροφής, όπως θα έλεγε ο αγαπημένος… Ηλίας Μαμαλάκης!

 

posted by Zefi (03-02-2008 12:50)

Advertisements

Στο Πήλιο (1η ημέρα)

Θέλοντας να αλλάξουμε παραστάσεις και να ξεφύγουμε από τα προβλήματα της καθημερινότητας (και όχι μόνο…) κάναμε χρήση των τελευταίων ημερών άδειας του 2007 και σαλπάραμε για Πήλιο. Στο δρόμο προς Βόλο κάνοντας αρκετά τηλέφωνα σε διάφορους ξενώνες κλείσαμε δωμάτιο στο ξενοδοχείο «Πέτρινο» που βρίσκεται μεταξύ των δύο αντιπροσωπευτικότερων χωριών του Πηλίου, της Μακρυνίτσας και της Πορταριάς.

Photobucket

Το μεσημέρι φάγαμε στο «Πάνθεον», ένα από τα λίγα εστιατόρια που λειτουργούσαν Τετάρτη μεσημέρι στην κεντρική πλατεία της Μακρυνίτσας, τα παραδοσιακά φαγητά του Πηλίου, σπετσοφάι, γαλοτύρι και χοιρινό στη γάστρα συνoδευόμενο με ντόπιο κόκκινο χύμα κρασί.

Photobucket

Το βραδάκι αφού κάναμε μια βραδυνή βολτούλα στη Μακρυνίτσα τραβώντας νυχτερινές λήψεις της πόλης του Βόλου και χαζεύοντας στα τουριστικά μαγαζιά με τα υπέροχα ντόπια γλυκά καταλήξαμε στο «Αερικό«, ένα cafe-bar ακριβώς απέναντι από το ξενοδοχείο μας. Ίσως η καλύτερη επιλογή στην περιοχή για χαλαρό ποτάκι δίπλα στο τζάκι και με θέα το φωτισμένο Βόλο.

Φθινοπωρινές αποδράσεις

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Eφόσον κανείς μπορεί να βρει ελεύθερο χρόνο, οι καλύτερες διακοπές γίνονται αρχές Ιουνίου και αρχές Σεπτεμβρίου. Τότε που τα πράγματα στην ύπαιθρο και στη νησιωτική χώρα ηρεμούν, τότε που στην αγαπημένη παραλία σας υπάρχει χώρος και για τη δική σας ομπρέλα, τότε που οι ντόπιοι μπορούν να σας αφιερώσουν πέντε λεπτά καιρό για να τους γνωρίσετε και μέσω αυτών να γνωρίσετε και τον τόπο τους.

Ακόμα και στα στενά πλαίσια ενός Σαββατοκύριακου η απόδραση από την πρωτεύουσα μπορεί να γίνει μια απολαυστική εμπειρία μακριά από την καθημερινότητα. Μικρές αποστάσεις θα μας φέρουν πολύ μακριά από την κούραση και την ρουτίνα της πόλης.

Ψάχνοντας στο Google για «Φθηνοπωρινές αποδράσεις» βρήκα τα εξής:

Στο Πολυλίμνιο

Διανύοντας 32χλμ. στο δρόμο από Καλαμάτα προς Πύλο, φτάσαμε στο χωριό Χαραυγή του Δήμου Βουφράδος, κοντά στο χωριό Καζάρμα. Εκεί βρίσκεται το φαράγγι του Πολυλιμνίου με τις λίμνες και τους καταρράκτες του. Περπατώντας ένα μικρό διαμορφωμένο μονοπάτι για 5 λεπτά και περνώντας μέσα από πυκνή βλάστηση και με τη βοήθεια γραφικών ξύλινων γεφυριών, βρεθήκαμε σε ένα κρυφό παράδεισο από μικρές λίμνες και καταρράκτες, περικυκλωμένους από ελαιώνες και αμπέλια. 15 λίμνες με διάφορα περίεργα ονόματα όπως Μαυρολίμνα, Κάδη, Καδούλα, του Τυχερού, του Ιταλού, του Πανάγου, της Σταθούλας, καλά κρυμμένες για πολλά χρόνια, μόλις πρόσφατα έγιναν γνωστές στο ευρύ κοινό, και άρχισαν να δέχονται τις επισκέψεις των φίλων της φύσης. Η λίμνη Κάδη είναι και η μεγαλύτερη με επιφάνεια 200 – 300 τ.μ και αρκετό βάθος. Ένας καταρράκτης 25 μέτρων ανανεώνει και δροσίζει συνεχώς το νερό της.

buzz it!

Στη Μονεμβασιά

Ξεκινήσαμε το Σαββάτο πρωί προς Καλαμάτα για να περάσουμε το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Τα σχέδια άλλαξαν σε μια μικρή στάση στη σύραγγα του Αρτεμισίου. Νέος προορισμός η Μονεμβασιά που βρίσκεται σε απόσταση 95 χλμ. νοτιοανατολικά της Σπάρτης. Το Κάστρο της Μονεμβασίας βρίσκεται στη Λακωνία και πήρε την ονομασία του από τις λέξεις «Μόνη έμβασις» δηλαδή μοναδική είσοδος, αφού το κάστρο της διέθετε από παλιά ένα και μόνο σημείο εισόδου.

Επισκεφτήκαμε την Παλιά Πόλη χρησιμοποιώντας ένα μικρό λεωφορείο που κάνει συχνά δρομολόγια αφήνοντας τα αυτοκίνητα στο parking της Νέας Μονεμβασιάς.

Μπαίνοντας στην πόλη βρεθήκαμε σ΄ένα διαφορετικό κόσμο σε μιά άλλη εποχή . Η παλιά πόλη αναπαλαιωμένη με τα καλντερίμια, τις λιθόστρωτες πλατείες, τα παλιά βενετσιάνικα αρχοντικά και τις περίπου σαράντα εκκλησίες προκαλούν δέος και θαυμασμό σε κάθε επισκέπτη.

Η Μονεμβασία είναι γενέτειρα του ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσου, όπου υπάρχει το σπίτι του (αριστερά μόλις περάσουμε την πύλη του κάστρου) και στο νεκροταφείο του κάστρου μπορούμε να δούμε τον τάφο του.

Η Μονεμβασιά αποτελείται από δύο οικισμούς: την Πάνω Πόλη που είναι κτισμένη στο πλάτωμα της κορυφής του βράχου και την Κάτω Πόλη που είναι κτισμένη στην βάση της νοτιοανατολικής πλευράς του βράχου. Οι δύο αυτοί οικισμοί στο παρελθόν ήταν κλεισμένοι μέσα στα γερά τείχη του κάστρου και επικοινωνούσαν μεταξύ τους με μια προφυλαγμένη σκάλα λαξεμένη στο βράχο.

Η πείνα και η κούραση μετά από ένα 4ώρο ταξίδι δεν μας επέτρεψε να επισκεφτούμε την Πάνω Πόλη. Στις ελάχιστες ταβέρνες μέσα στο κάστρο δεν ήταν δυνατόν να βρούμε ελεύθερο τραπέζι. Έτσι γυρίσαμε στη Νέα Μονεμβασιά για φαγητό παρακάμπτοντας τα 10 πράγματα που πρέπει να κάνει ο επισκέπτης στη Μονεμβασιά.

buzz it!

Ελάτη-Περτούλι (4η ημέρα)

Παίρνοντας το τελευταίο πρωινό στο ξενοδοχείο και διεκπαιραιώνοντας όλες τις εκκρεμότητες σχετικά με τη διαμονή μας κάναμε μια τελευταία βόλτα στην Ελάτη για να αγοράσουμε τοπικά παραδοσιακά προιόντα.

Πρώτη στάση στο δρόμο της επιστροφής ήταν η πόλη της Καρδίτσας. Όπως και τα Τρίκαλα, έτσι και η Καρδίτσα αποτελεί πανελλήνιο παράδειγμα για την προώθηση του ποδηλάτου για τις μετακινήσεις των κατοίκων της.

Το μεγάλο πάρκο του Παυσίλυπου αποτελεί για την πόλη κόσμημα σήμα κατατεθέν. Είναι ένας καταπράσινος τόπος στο κέντρο της πόλης που προσφέρεται για στιγμές ηρεμίας και χαλάρωσης. Επιβλητικός είναι ο ανδριάντας του Ν. Πλαστήρα (του Μαύρου Καβαλάρη).

Πίνοντας καφέ στο κεντρικό πεζόδρομο της Καρδίτσας, σχολιάζαμε τους ντόπιους κατοίκους (εμφάνιση, συμπεριφορά, κλπ). Αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι ότι οι γυναίκες της Καρδίτσας ήταν πολύ προσεγμένες όσον αφορά στην εμφάνιση τους καθώς κοινονικοποιούνταν ανά παρέες έχοντας επομιστεί την επιτήρηση των μικρών παιδιών τους.

Το ταξίδι της επιστροφής μου φάνηκε ατελείωτο…

Ελάτη-Περτούλι (3η ημέρα)

Στρίβοντας δεξιά προς Καλαμπάκα μετά το χιονοδρομικό κέντρο του Περτουλίου βάλαμε πλώρη προς Μέτσοβο. Όλοι οι δρόμοι που οδηγούν στο Μέτσοβο σίγουρα δεν αντιπροσωπεύουν ό,τι πιο σύγχρονο στο ελληνικό οδικό δίκτυο. Αυτό όμως που αποζημιώνει τον επίδοξο επισκέπτη του Μετσόβου είναι η εκπληκτική ορεινή διαδρομή.

Περνώντας από τον ορεινό και ελάχιστα χιονισμένο αυχένα της Κατάρας, φτάσαμε στο κοσμοπολίτικο Μέτσοβο, σε ύψος 1.200 μέτρων περίπου, εκεί όπου χωρίζεται η Βόρεια Πίνδος από τη Νότια.

Το Μέτσοβο συνδυάζει τέλεια το σύγχρονο με το παραδοσιακό, με την οικονομική του ανάπτυξη, η οποία βασίζεται κατ’ εξοχήν στον τουρισμό, να βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με την παράδοση και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Μεταξύ άλλων κατά την παραμονή μας στην πόλη επισκεφτήκαμε την Πινακοθήκη Αβέρωφ με την αξιόλογη συλλογή πινάκων και γλυπτών από τους πιο σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες.

Από το Μέτσοβο οδηγηθήκαμε στην πόλη των Τρικάλων όπου μας υποδέχθηκαν δύο πολύ καλοί φίλοι και πρώην συνάδελφοι. Κάνοντας μια γρήγορη περιήγηση στα Τρίκαλα και αφού διαπιστώσαμε οτι στα cafe της οδού Ασκληπειού έσφυζαν από νεαρόκοσμο, αποφασίσαμε να πιούμε τον καφέ μας σε ένα πιο ήρεμο παραποτάμιο cafe με καταπληκτική θέα.

Περπατώντας κάτω από το Φρούριο, το οποίο αποτελεί έτσι και αλλιώς το βασικό αξιοθέατο, βρεθήκαμε στη παλιά πόλη των Τρικάλων, τη συνοικία ”Βαρούσι”. Αξίζει κανείς να την περπατήσει για το αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον που παρουσιάζουν τα παραδοσιακά αρχοντικά της.

Καταλήξαμε για φαγητό στο κλασσικό στέκι αποτελεί της περιοχής ”παλιά Μανάβικα”, όπου οι παλιές αποθήκες έχουν μετατραπεί σε εξαιρετικά μεζεδοπωλεία. Εκεί μπορείτε να δοκιμάσετε ό,τι καλύτερο από την παραδοσιακή τρικαλινή κουζίνα, με έμφαση φυσικά στο τυρί και το καλό κρέας. Ανάμεσα στα καλύτερα εστιατόρια φιγουράρει και το ”Κατώγι”, που στεγάζεται σε αναστηλωμένο ψηλοτάβανο κτίριο του 1900, το οποίο προτείνουμε ανεπιφύλακτα.

Ο δρόμος του γυρισμού στην Ελάτη από τα Τρίκαλα το βράδυ ήταν αρκετά δύσκολος, καθώς οι μεζέδες, το ελάχιστο κρασί και η όλη κούραση της ημέρας είχε αρχίσει να μας νυστάζει.