Category Archives: Θέατρο

"Έτσι απλά"… στο θέατρο "Ορφέας"

Photobucket

Αφήνοντας πρώτος σχόλιο σε αυτό το post του Γιάννη Καρακατσάνη, κέρδισα 1 διπλή πρόσκληση για τη θεατρική παράσταση «Έτσι απλά» στο θέατρο «Ορφέας», που έχει στηθεί από τον Παναγιώτη Καποδίστρια.

Ένας φιλήσυχος δημόσιος υπάλληλος, η αισιόδοξη σύζυγός του, η σατανική πεθερά, η επαναστατική φίλη τους και μια παμπόνηρη γειτόνισσα μπλέκονται σε ένα καλοστημένο σχέδιο με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους.

Πρόκειται για ένα έργο που ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα. Όχι δεν συγκινηθήκαμε, αλλά γελάσαμε… ιδίως με τις έξυπνες ατάκες και τα καμώματα των ηθοποιών. Βέβαια τα γέλια δεν ήταν πολλά γιατί το θέατρο ήταν ψιλοάδειο… μάλλον λόγω Δευτέρας και της ονομαστικής εορτής του Γιάννη. Η αλήθεια είναι πάντως ότι το τέλος (το οποίο δεν θα αποκαλύψω) δεν μας άρεσε πολύ. Πάντως περάσαμε καλά στο τέλος μιας ημέρας με πολλούς προβληματισμούς.

Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Στο θέατρο ΑΘΗΝΑ (Δεριγνύ 10 και Πατησίων. Τηλ. 2108337330, 2108238698) παρακολουθήσαμε τη μαύρη κωμωδία των Ρήγα-Αποστόλου. Ο Αλέξανδρος Ρήγας και ο Δημήτρης Αποστόλου έγραψαν και σκηνοθετούν για τέταρτη χρονιά την μοναδική παράσταση που ανεβαίνει στο θέατρο Αθηνά, ενώ φέτος στον θίασο έχουν γίνει κάποιες αλλαγές και αποτελείται από τους: Τζέσυ Παπουτσή, Γιάννης Μποσταντζόγλου, Πασχάλης Τσαρούχας, Βασιλική Ανδρίτσου, Σοφία Βογιατζάκη, Τζένη Διαγούπη, Πένυ Σταθάκη, Μάνος Τσότρας, Φώτης Σπύρος, Γιάννης Μάνιος και Γιάννης Αϊβάζης.

Η υπόθεση ξεκινάει με δύο αδερφές που πηγαίνουν στο χωριό τους για την κηδεία του πατέρα τους, εκεί όμως αρχίζουν να αντιλαμβάνονται πως οι συγχωριανοί και φίλοι του μπαμπά δεν είναι συνηθισμένοι…

Όποιος θέλει να γελάσει με την ψυχή του από την αρχή μέχρι το τέλος της παράστασης πρέπει οπωσδήποτε να τη δει. Υπήρχαν πολλές χρονικές στιγμές που δεν μπορούσαμε να ακούσουμε τους ηθοποιούς από τα γέλια του κοινού. Για μένα ήταν η κατάλληλη ψυχοθεραπεία για την άσχημη εβδομάδα που πέρασα.

Δείτε πολλές φωτογραφίες από την παράσταση εδώ.

Γαϊτανάκι του έρωτα

Το απαγορευμένο για εξήντα χρόνια έργο του Σνίτσλερ παρουσιάζεται σε δέκα σκηνές, με δέκα ζευγάρια και δέκα διαφορετικές ερωτικές συναντήσεις, δοσμένες με σαφή αίσθηση του χιούμορ. Αν το 1897, τη χρονιά που κυκλοφόρησε το έργο, η λέξη «πορνογράφημα» ήταν της μόδας, τότε σίγουρα ο χαρακτηρισμός του έργου θα ήταν αυτός. Από τη στιγμή όμως που δεν υπήρχε, χρησιμοποίησαν τη λέξη «άσεμνο» για να το απαγορέψουν.

Το «Γαϊτανάκι», λέει ο σκηνοθέτης, δεν είναι ούτε άσεμνο ούτε πορνογράφημα, είναι όμως εξαιρετικά προκλητικό για δύο λόγους: πρώτον, γιατί μ’ έναν τρόπο ειρωνικό και πολλές φορές σαρκαστικό αποκαλύπτει την ερωτική υποκρισία που υπάρχει σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Μιλάει συνεχώς για τον έρωτα, χωρίς να υπάρχει σ’ αυτό έρωτας. Μιλάει συνεχώς για σχέσεις, χωρίς να υπάρχουν σ’ αυτό σχέσεις. Υπάρχουν μόνο δέκα ερωτικές συναντήσεις, άλλες τυχαίες και άλλες προγραμματισμένες, που αρχίζουν από πολύ χαμηλά, από μια πόρνη, ανεβαίνουν πολύ ψηλά, ως την αριστοκρατία, για να δώσουν μια βουτιά και να ξαναπέσουν πάλι στα χαμηλά, ώστε να κλείσει ο κύκλος.

Η δεύτερη, προκλητική, πρωτοτυπία του έργου είναι ότι παρουσιάζει για πρώτη φορά στο θέατρο την ερωτική πράξη ως στοιχείο της δραματικής πλοκής. Και στις δέκα σκηνές του έργου, το ορόσημο είναι η ερωτική συνεύρεση, γιατί μετά απ’ αυτήν η συμπεριφορά των ηρώων, η υποκρισία που προηγήθηκε και, κατά συνέπεια, οι αληθινές προθέσεις των ερωτικών συντρόφων αλλάζουν ριζικά, καθώς φωτίζονται πολύ πιο καθαρά.

Η μετάφραση είναι του Πέτρου Μάρκαρη, η σκηνοθεσία των Λάζαρου Γεωργακόπουλου και Λυδίας Φωτοπούλου, τα σκηνικά-κοστούμια της Ντόρας Λελούδα, η μουσική επιμέλεια του Δημήτρη Χασιούρα και οι φωτισμοί του Γιάννη Δρακουλαράκου.

Το για εξήντα χρόνια απαγορευμένο έργο του Αρθουρ Σνίτσλερ παρακολουθήσαμε στο Θέατρο ΡΟΕΣ (Ιάκχου 16, Γκάζι, 210-3474312) χάρη σε ένα γρήγόρο τηλεφώνημα την ώρα που επέστρεφα από τη δουλειά στο ραδιοφωνικό σταθμό KISS FM ο οποίος κλήρωνε 5 εισητήρια για το «Γαϊτανάκι του Έρωτα».

Η Λυδία Φωτοπούλου και ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος ερμηνέυουν και τους 10 ρόλους του έργου με ένα μαγικό τρόπο. Αν και η αρχική είσοδος στο θέατρο σε προδιαθέτει λίγο αρνητικά τελικά φύγαμε έχοντας δει ένα εξαιρετικό διαφορετικό θεατρικό έργο στο κέντρο του οποίου βρίσκεται η ερωτική πράξη και τα παρελκόμενά της όπως προσεγγίστηκε από τον Αυστριακό Αρθρουρ Σνίτζλερ το 1897. Ο έρωτας, αγοραίος, με κοινή συναίνεση ή κατά συνθήκη όμως, μάλλον δεν έχει εποχή…

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι πως η χρήση ενός καναπέ μπορεί να αποτελέσει το βασικό στοιχείο των σκηνικών και των 10 ερωτικών σκηνών. Οι τελευταίες συμπληρώνονται από πολλά υφάσματα και πολλές εναλλαγές ρούχων που μεταμορφώνουν τους δύο πρωταγωνιστές. Πρέπει να σημειωθεί οτι χαρακτηρισμοί «πορνογράφημα» ή «άσεμνο» δεν ανταποκρίνονται σε καμία περίπτωση στην πραγματικότητα. Οι δέκα διαφορετικές ερωτικές συναντήσεις παρουσιάζονται με σαφή αίσθηση του χιούμορ.

Ο Φιλάργυρος

«Ο Φιλάργυρος» του Μολιέρου είναι ένα κλασικό έργο του παγκόσμιου θεατρικού ρεπερτορίου. που διαπραγματεύεται μέσα από δεκάδες ανατροπές και δολοπλοκίες τη δύναμη της αγάπης, αλλά και την αγάπη του χρήματος που πολλές φορές γίνεται αυτοσκοπός και τρόπος ζωής.

Στο Θέατρο Αλκυονίς (Ιουλιανού 42-46) το ρόλο του  «Φιλάργυρου« ερμήνευσε ο Γιώργος Μεσσάλας που ουσιαστικά ήταν ο «άρχοντας» της παράστασης. Οι ηθοποιοί ήταν μεγάλης σχετικά ηλικίας που όμως έβγαζαν πολύ γέλιο με τις ερμηνείες τους. Κάποιοι ηθοποιοί έπαιξαν περισσότερους από ένα ρόλους! Τα σκηνικά ήταν μάλλον φτωχά και στατικά. 

Συνοπτικά θα έλεγα οτι περάσαμε δύο πολύ ευχάριστες ώρες πληρώνοντας ένα εισητήριο (20€) για δύο άτομα έχοντας τις ανάλογες τιμητικές προσκλήσεις. Εντυπωσιακό ήταν ότι στο τέλος της παράστασης ο Γ.Μεσσάλας χαιρέτησε δια χειραμψίας όλους τους θεατές.

Μάρτυρας Κατηγορίας

Photobucket - Video and Image Hosting

Ένα από τα πιο σημαντικά αστυνομικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι, ο Μάρτυρας Κατηγορίας, που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στη σκηνή του θεάτρου Κάτια Δανδουλάκη, παρακολούθησα στην απογευματινή παράσταση του Σαββάτου. Πρωταγωνιστές: Κάτια Δανδουλάκη, Δάνης Κατρανίδης και Κώστας Σπυρόπουλος. Σκηνοθεσία: Αντώνης Καλογρίδης. Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης. Σκηνοθεσία- σκηνογραφία: Αντώνης Κλαογρίδης, Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη, Κοστούμια: Λουκία, Μάκης Τσέλιος.

Το έργο, γνωστό από την κινηματογραφική του μεταφορά με τους Μάρλεν Ντίτριχ, Τάιρον Πάουερ και Τσαρλς Λότον, αφορά μια δικαστική υπόθεση: βασικός κατηγορούμενος για το φόνο μιας πάμπλουτης ηλικιωμένης χήρας είναι ο Λέοναρντ Βόουλ. Μόνη μάρτυρας για την υπεράσπισή του είναι η αινιγματική σύζυγός του. Το τρίτο βασικό πρόσωπο είναι ο πετυχημένος δικηγόρος που αναλαμβάνει την υπεράσπιση του Βόουλ.

Ο 36χρονος πολυπράγμων σκηνοθέτης-σκηνογράφος πέτυχε να προσδώσει στη νουάρ ’50s ατμόσφαιρα του έργου κάμποσες πινελιές… μετα-ποπ ’90s ύφους: γοργούς ρυθμούς δράσης, ευφάνταστα σκηνικά σε περιστρεφόμενες πλατφόρμες, εντυπωσιακές εναλλαγές, hi-tech φωτισμούς και αέρα «αστυνομικού interactive θεάματος».

Interactive γιατί οι ίδιοι οι θεατές, στη μεγάλη σκηνή της δίκης, παίζουν το ρόλο του ακροατηρίου μιας δικαστικής αίθουσας, ορισμένοι μάλιστα ανεβαίνουν από την πλατεία στη σκηνή για να κάνουν τους ενόρκους! Ανεξάρτητα, πάντως, από το αν σας αρέσουν ή όχι τέτοιου τύπου έργα, η μοντέρνα, καλαίσθητη και γενναιόδωρη παραγωγή θα σας ανταμείψει.

[via texnologia.gr]

Photobucket - Video and Image Hosting

 

Photobucket - Video and Image Hosting

Tο υστερομοντέρνο Θέατρο της Kάτιας Δανδουλάκη προέκυψε από τη δημιουργική διασκευή του τρίτου ορόφου ενός εμπορικού συγκροτήματος αιθουσών θεαμάτων της δεκαετίας του ΄60. Πρόκειται συγκεκριμένα για τη πλήρη αναμόρφωση του Θεάτρου Superstar, επιφάνειας 1000 τμ, έργο της προικισμένης αρχιτέκτονος Kατερίνας Θάνου.

Η αίθουσα περιλαμβάνει πλατεία 500 θέσεων σε κεκλιμένο επίπεδο και σκηνή 200 τμ με περιστροφικό τμήμα, το οποίο παρέχει τη δυνατότητα πολλαπλών εφαρμογών. Το foyer, επιφάνειας 250 τμ, εκτείνεται σε δύο επίπεδα και περιλαμβάνει μπαρ, βιβλιοπωλείο, καθιστικό, και μικρό εκθεσιακό χώρο στο πατάρι.Η γκάμμα του μπλέ και του μαύρου χρώματος, σε συνδυασμό με τον κατάλληλο φωτισμό, προσδίδει στον χώρο υποβλητική ατμόσφαιρα, ενώ το foyer ζωντανεύει με τόνους ώχρας.

[via katia4ever]