Category Archives: Εκδρομές

Φθινοπωρινές αποδράσεις

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Eφόσον κανείς μπορεί να βρει ελεύθερο χρόνο, οι καλύτερες διακοπές γίνονται αρχές Ιουνίου και αρχές Σεπτεμβρίου. Τότε που τα πράγματα στην ύπαιθρο και στη νησιωτική χώρα ηρεμούν, τότε που στην αγαπημένη παραλία σας υπάρχει χώρος και για τη δική σας ομπρέλα, τότε που οι ντόπιοι μπορούν να σας αφιερώσουν πέντε λεπτά καιρό για να τους γνωρίσετε και μέσω αυτών να γνωρίσετε και τον τόπο τους.

Ακόμα και στα στενά πλαίσια ενός Σαββατοκύριακου η απόδραση από την πρωτεύουσα μπορεί να γίνει μια απολαυστική εμπειρία μακριά από την καθημερινότητα. Μικρές αποστάσεις θα μας φέρουν πολύ μακριά από την κούραση και την ρουτίνα της πόλης.

Ψάχνοντας στο Google για «Φθηνοπωρινές αποδράσεις» βρήκα τα εξής:

Advertisements

Στην Πάχη Μεγάρων

Στην Πάχη Μεγάρων, στο 41ο χλμ. της Νέας Εθνικής οδού Αθηνών – Κορίνθου, είπαμε να πεταχτούμε για ψαρικά και ουζοκατάσταση. Αν επιχειρήσετε να πάτε στην Πάχη από την παλαιά Εθνική Οδό, πιθανώς θα χαθείτε. Προτιμήστε την έξοδο της Νέας Εθνικής Οδού Αθηνών – Κορίνθου προς Πάχη.

Δυο βήματα κυριολεκτικά από την Αθήνα και έχεις φύγει πολλά ναυτικά μίλια μακριά. Έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο νησάκι του Αιγαίου, μακριά από τη βοή και τους τρελούς ρυθμούς της πόλης.

Μετά την ουζοψαροκατάσταση, μία στάση στη Νέα Πέραμο πριν την επιστροφή για καφέ και γλυκό φάνταζε ιδανική, ώσπου να καταλήξει σε… κωμικοτραγική. Έχετε εξυπηρετηθεί ποτέ από σερβιτόρο με μνήμη χρυσόψαρου; Δεν μπόρεσε να φέρει ούτε ένα καφέ όπως τον παραγγείλαμε και ας είχε καταγράψει την παραγγελία. Το ποτήρι ξεχείλισε όταν έφερε ένα υπέρογκο λάθος λογαριασμό. Ποιος είδε τότε τον Ψηλό και δεν τον φοβήθηκε?! Τελικά μας κέρασαν την παραγγελία μετά από σχετικό καβγά λέγοντας μας αστειευόμενοι ότι την επόμενη φορά θα «μας τα πάρουν διπλά»!

Toyota Auris στο Ναύπλιο

Φεύγοντας από το σταθμό της «Νερατζιώτισσας» φτάσαμε στο Ναύπλιο, την πόλη που κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στις επιλογές και στην καρδιά των εκδρομέων, που αγαπούν την ιστορία, τη φύση, τη θάλασσα, την περιήγηση στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μνημεία.

Στη διαδρομή είχα την ευκαιρία να ακούσω τα γυναικεία σχόλια και παρατηρήσεις της συνοδηγού μου. Μπορεί να μην κατέγραψα αυτολεξεί τα λόγια της Ζέφης, παραθέτω όμως παρακάτω τα βασικότερα που μπορώ να θυμηθώ με όσον το δυνατό μεγαλύτερη ακρίβεια:

– Μοντέρνος σχεδιασμός
– Δυναμικό
– Πρωτότυπο ταμπλό
– Εύκολος χειρισμός λειτουργιών
– Εργονομικό και ταυτόχρονα πολυτελές
– Ωραία ταπετσαρία
– Άνετοι χώροι
– Προσεγμένο
– Ιδιαίτερη φροντίδα για τον συνοδηγό (αυτόνομη ρύθμιση θερμοκρασίας, προειδοποίηση για ζώνη)
– Ξεκούραστο ταξίδι

Πριν πάμε για φαγητό στο κέντρο της πόλης δεν ξεχάσαμε να επισκεφτούμε το επιβλητικό κάστρο του Παλαμηδίου. Η αλήθεια είναι ότι η πείνα δεν μας επέτρεψε να βγάλουμε πολλές φωτογραφίες και να απολαύσουμε τη θέα της πόλης του Ναυπλίου για πολλή ώρα.

Ο καιρός είχε αρχίσει να χαλάει. Πυκνά σύννεφα κάλυψαν τον ήλιο και ο αέρας έκανε αδύνατο να γευματίσουμε στα «Φανάρια«, στο γνωστό στέκι στον όμορφο πεζόδρομο της Σταϊκοπούλου. Έτσι προτιμήσαμε τον εσωτερικό χώρο της «Παλιάς Ταβέρνας» που ανεπιφύλακτα προτείνουμε.

Μετά το τέλος του φαγητού μας περιηγηθήκαμε στα γραφικά σοκάκια της παλαιάς πόλης χαζεύοντας τα τουριστικά μαγαζιά και τραβώντας αρκετές φωτογραφίες, τις οποίες θα δημοσιέυσω σε επόμενο post με γενικότερες εντυπώσεις από το Ναύπλιο. Η παραμονή μας στο Ναύπλιο τέλειωσε με ένα καφέ στην παραλία με θέα το Μπούρτζι.

Αν η ημέρα είχε και άλλες ώρες θα πηγαίναμε και αλλού. Αναρωτιόμουν πως θα ήταν το νυχτερινό ταξίδι της επιστροφής με το Auris… Λίγο έξω από το Ναύπλιο άναψε η ένδειξη «Low Fuel» και μας έκανε να ανησυχήσουμε λίγο ώσπου να βρούμε το μοναδικό βενζινάδικο στη διαδρομή μας προς Πειραιά, στα Μέγαρα.

Κατά τα άλλα το ταξίδι μας με το Auris ήταν άνετο με τη μουσική των Πύξ Λάξ να μας κρατάει συντροφιά. Tο ηλεκτρικό τιμόνι καθιστούσε τη χάραξη της επιθυμητής πορείας πολύ εύκολη, ενώ η εξαιρετική αποτελεσματικότητα των φρένων έκανε το Auris πιο σίγουρο και αξιόπιστο. Πολύ σημαντική στο άνετο ταξίδι μας ήταν και η καλή ηχομόνωση της καμπίνας των επιβατών ακόμα και στις υψηλές ταχύτητες.

Toyota Auris στη Χαλκίδα

Έχοντας κανονίσει να πάρω άδεια από τη δουλειά καταναλώνοντας έτσι την τελευταία ημέρα αδείας του έτους 2006 και έχοντας συνοδηγό τον Θοδωρή (μην με ρωτήσετε πως κατάφερε και εκείνος να λείψει από τη δουλειά…) ξεκινήσαμε για καφέ στη Χαλκίδα με τις ιδανικότερες κλιματολογικές συνθήκες.

Περνώντας από την εντυπωσιακή Καλωδιακή (κρεμαστή) Γέφυρα, κάναμε μια μικρή περίηγηση στο κέντρο της πόλης με το Auris. Κατόπιν περνώντας από την Παλιά Κινητή Γέφυρα φτάσαμε στο τουρκοβενετσιάνικο φρούριο Καράμπαμπα, θέση απ’ όπου έχει κανείς πανοραμική θέα της Χαλκίδας και του Ευβοϊκού κόλπου.

Εκεί τραβήξαμε πολλές φωτογραφίες το Auris με φόντο την πόλη της Χαλκίδας αλλά και άλλες πολλές, πιο ειδικές με το Auris, τις οποίες θα παρουσίασω σε επόμενο post με τα αντίστοιχα σχόλια.

H ώρα του πολυπόθητου καφέ είχε φτάσει. Οι βιντεοκλήσεις μας σε φίλους είχαν σκοπό να τους… τρελάνουν. Χαρακτηριστικά αναφέρω την αντίδραση του Βασίλη που δεν σταμάτησε να μας μουτζώνει όταν κατάλαβε που βρισκόμασταν και σε τι φάση είμασταν!

Φέυγοντας από Χαλκίδα στις 14:15, φτάσαμε στο σταθμό της «Νερατζιώτισσας» στις 15:00, όπου θα άλλαζα συνοδηγό και θα έθετα νέο προορισμό:

– «Πώς σου φαίνεται η ιδέα να φάμε στο Ναύπλιο
– «Αν και είμαι λίγο κουρασμένη από τη δουλειά, θα το ήθελα πολύ…»

Στη Ναύπακτο

Ένα επαγγελματικό ταξίδι του Χρήστου ήταν η αιτία να συνταξιδέψω μαζί του στη Ναύπακτο. Κάνοντας μια στάση στη Πάτρα παραλάβαμε και τον Δημήτρη και έτσι βρέθηκα να βολτάρω, να πίνω καφέδες (!) και να παίζω τάβλι στη Ναύπακτο μέχρι το μεσημέρι. Στο μυαλό όλων των Ναυπακτιών η Ναύπακτος αποτελεί το κέντρο όλης της Ναυπακτίας, αφού ουσιαστικά εδώ εδράζονται όλες οι υπηρεσίες (σχολεία, τράπεζες, εφορείες), οπότε οι κάτοικοι των γύρω περιοχών επισκέπτονται πολλές φορές το μήνα την πόλη για την διευθέτηση των υποχρεώσεών τους. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί το κυκλοφοριακό κομφούζιο που επικρατούσε στους δρόμους της Ναυπάκτου.

Το μεσήμερι φάγαμε όλοι μαζί στο Ρίο και μετά ήπιαμε άλλον έναν καφέ στην Πάτρα. Να σημειώσω ότι ήταν η πρώτη φορά που πέρασα από τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου (πληρώνοντας 10,90 €/πέρασμα). Στο ταξίδι του γυρισμού εκτός από τα τραγούδια του Best FM 92,6 και του MFM 102,6 που μας κρατούσαν συντροφιά ακούγονταν και πολλά χασμουρητά…

Πάσχα 2007 στη Σαλαμίνα

Οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους για το πως περάσαμε το Πάσχα 2007 στη Σαλαμίνα.

Στο καταφύγιο Μπάφι-Πάρνηθα

Η λιακάδα και η διάθεση για χαλαρή οδήγηση μας οδήγησε στην Πάρνηθα μακρία από την καθημερινή διαδρομή από και προς τη δουλειά και μακριά από την «πηγμένη» παραλιακή… Φτάνοντας στα εστιατόρια στους πρόποδες της Πάρνηθας που αποτελούν μέρος της βιομηχανίας του γάμου είδαμε ότι ελάχιστα εστιατόρια ήταν ανοιχτά μεσημέρι, κάτι τι οποίο διαφήμιζαν με μεγάλες πινακίδες. Τα προσπεράσαμε και αφού κάναμε μια μικρή βόλτα στο καζίνο δοκιμάσαμε μεταξύ άλλων πιάτων ζεστή φασολάδα, ντάκο και σαλάτα μαρούλι με ξηρούς καρπούς στο καταφύγιο Μπάφι.

Το καταφύγιο Μπάφι ανήκει στον Ελληνικό Ορειβατικό Σύνδεσμο (Ε.Ο.Σ.) Αθηνών ο οποίος ιδρύθηκε το 1928 και βρίσκεται στο όρος Πάρνηθα, περίπου 2.5 χλμ. από το Mont Parness. Το καταφύγιο είναι ανοικτό όλες τις μέρες του χρόνου, διαθέτει κουζίνα, κυλικείο, δωμάτια 4 και 16 κλινών και μια μεγάλη αίθουσα 32 κλινών.