Category Archives: Διασκέδαση

Βρε μελαχροινάκι…

Προσοχή στο κουβέρ

Photobucket

Το λεγόμενο «κουβέρ» καθιερώθηκε παράνομα σε εστιατόρια – και όχι μόνο, αφού δε βρήκε αρχικά αντίδραση από το καταναλωτικό κοινό. Όταν βγαίνει κανείς να διασκεδάσει το μόνο που δε σκέφτεται είναι ένας λόγος για να τσακωθεί.

Ωστόσο, υπάρχει τρόπος ο καταναλωτής να μη γίνεται έρμαιο των ανέντιμων καταστηματαρχών, που κατά καιρούς μηχανεύονται διάφορους τρόπους για να αυξήσουν τα κέρδη τους. Η ανακοίνωση του ΚΕΠΚΑ είναι σαφέστατη: Δεν επιτρέπεται οι καταστηματάρχες να χρεώνουν την πελατεία τους με το λεγόμενο «κουβέρ» (1/7.5.2007 αγορανομική διάταξη).

Επιπλέον, σύμφωνα με ανάλογες διατάξεις όλα τα προσφερόμενα είδη (όπως ψωμί, ψωμί με βούτυρο, ψωμί με πατέ ελιάς, εμφιαλωμένο νερό) που πολλές φορές χρεώνονται, αντί του κουβέρ, πρέπει να αναγράφονται υποχρεωτικά στους τιμοκαταλόγους με τις αντίστοιχες τιμές τους. Ο πελάτης μπορεί να τα παραγγείλει, όπως όλα τα υπόλοιπα είδη.

Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε ενέργεια του καταστηματάρχη να χρεώσει είδη, όπως ψωμί, ψωμί με βούτυρο, εμφιαλωμένο νερό κ.λπ., που ο πελάτης δεν έχει παραγγείλει, αποτελεί παράβαση της νομοθεσίας.

Εσείς σε περίπτωση μια τέτοιας χρέωσης θα επιλέξετε την διαμαρτυρία και την άρνηση καταβολής της παράνομης χρέωσης ή την αδιαφορία; Σε περίπτωση που επίλεξετε την αδιαφορία τότε το λιγότερο που έχετε να κάνετε είναι να το καταγράψετε στη λίστα καταστημάτων που χρεώνουν κουβέρ. Γιάννη κατέγραψε το και εσύ…!

Οδηγίες για την αγορά των τροφίμων της Καθαράς Δευτέρας

Photobucket

Οδηγίες για την αγορά των σαρακοστιανών δίνει το Κέντρο Προστασίας Καταναλωτών (ΚΕΠΚΕ), ενόψει της Καθαράς Δευτέρας.

Για την ταραμοσαλάτα, το ΚΕΠΚΑ προτείνει να παρασκευάζεται στο σπίτι, από ταραμά ποιότητας, ώστε να αποφεύγουν οι καταναλωτές τις χρωστικές ουσίες, που συνήθως περιέχουν οι ταραμοσαλάτες του εμπορίου. Ο ταραμάς πρέπει να έχει ομοιόμορφο χρώμα, λευκό έως καστανό ανοιχτό, και να μυρίζει ευχάριστα.

Όσοι αγοράσουν θαλασσινά, πρέπει να γνωρίζουν:

Κεφαλόποδα μαλάκια (χταπόδια, καλαμάρια, σουπιές, μοσχιοί, θράψαλα): Αν είναι νωπά, οι καταναλωτές πρέπει να προσέχουν την οσμή, η οποία πρέπει να είναι η οσμή της θάλασσας και όχι οσμή αμμωνίας ή οποιαδήποτε άλλη οσμή ξένη προς το προϊόν. Επίσης, η σάρκα να είναι συμπαγής, ελαστική, γυαλιστερή και τα πλοκάμια και οι βεντούζες να είναι ανθεκτικά στο τράβηγμα.

Τα κατεψυγμένα πρέπει να συντηρούνται, στο σημείο πώλησης, στους -18o C, να πωλούνται συσκευασμένα και με υγειονομικό σήμα, δηλαδή με τη σφραγίδα της εγκατάστασης, η οποία είναι μικρή και ελλειψοειδής. Στη σφραγίδα πρέπει να αναφέρονται ο Κωδικός Αριθμός Ευρωπαϊκής Ένωσης της εγκατάστασης. Η σφραγίδα πρέπει επίσης να φέρει όλες τις ενδείξεις που προβλέπονται από τον Κώδικα Τροφίμων και Ποτών: Ονομασία πώλησης, καθαρό βάρος, ημερομηνία λήξης, συνθήκες συντήρησης και χρήσης, εμπορική επωνυμία, διεύθυνση του κατασκευαστή ή συσκευαστή και τόπος παραγωγής ή προέλευσης.

Δίθυρα μαλάκια (μύδια, κυδώνια, γυαλιστερές, στρείδια κλπ):. Πωλούνται σε μικρές συσκευασίες, οι οποίες φέρουν υγειονομικό σήμα με την σφραγίδα του Κέντρου Αποστολής, καθώς και όλες τις υποχρεωτικές ενδείξεις, που προβλέπονται από τον Κ.Τ.Π. Στην περίπτωση αυτή, αναγράφεται ότι τα ζώα αυτά πρέπει να είναι ζωντανά, κατά την στιγμή της αγοράς. Τα κελύφη πρέπει να είναι κλειστά ή, αν είναι μερικώς ανοιχτά, πρέπει να κλείνουν με ένα απλό άγγιγμα πάνω στο κέλυφος.

Στους παραγωγούς οστρακοειδών δίνεται η δυνατότητα πώλησης, απευθείας, στον τελικό καταναλωτή μικροποσότητας οστρακοειδών, χωρίς συσκευασία. Πριν αγοράσει κανείς, όμως, τα οστρακοειδή, πρέπει να ελέγξει το πιστοποιητικό παραγωγού.

Τα μύδια, εκτός από νωπά με κέλυφος, πωλούνται, επίσης, αποκελυφωμένα και κατεψυγμένα. Τα αποκελυφωμένα συσκευάζονται μέσα σε πλαστικές σακούλες, με μια ποσότητα πόσιμου νερού. Επάνω στη συσκευασία πρέπει να υπάρχει υγειονομικό σήμα, με την σφραγίδα της εγκατάστασης. Στην σφραγίδα πρέπει να αναφέρεται μεταξύ άλλων ο Κωδικός Αριθμός Ευρωπαϊκής Ένωσης της εγκατάστασης.

Η ημερομηνία ανάλωσης πρέπει να απέχει το πολύ πέντε ημέρες από την ημέρα της αποκελύφωσης. 

Σαλιγκάρια: Διατίθενται είτε νωπά, χωρίς συσκευασία, είτε κατεψυγμένα. Τα νωπά πρέπει να είναι, οπωσδήποτε, ζωντανά. Τα κατεψυγμένα πρέπει να φέρουν, στη συσκευασία τους, όλες τις υποχρεωτικές ενδείξεις του ΚΤΠ.

Αχινοί: Πρέπει να είναι ζωντανοί κατά την αγορά.

Καρκινοειδή (γαρίδες, καραβίδες, αστακοί, καβούρια κλπ): Όταν είναι ζωντανά εμφανίζουν αντανακλαστικές κινήσεις, στα μάτια, στις κεραίες και στα πόδια. ‘Εχουν την οσμή της θάλασσας, τα αρθρωτά τους μέρη είναι στερεά προσκολλημένα στο σώμα, η επιφάνειά τους είναι γυαλιστερή και το κεφάλι τους δεν πρέπει να φέρει μαύρες κηλίδες ή να είναι μελανιασμένο. Τα κατεψυγμένα πρέπει να φέρουν στη συσκευασία όλες τις  ενδείξεις του ΚΤΠ..

80η απονομή των Oscar

Photobucket

Χωρίς –μεγάλες- εκπλήξεις κύλησε η 80η απονομή των Oscar, που είδε τους αδελφούς Coen και την ταινία «Καμία Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους» («No Country For Old Men»), να κερδίζουν τα περισσότερα -και σημαντικότερα- βραβεία (Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία, Διασκευασμένο Σενάριο).

Για την αναλυτική λίστα υποψηφίων και νικητών, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα oscars.org.

Στο Πήλιο (2η ημέρα)

Το πρωινό της Πέμπτης μας βρήκε να τρώμε ένα πλούσιο πρωινό στο ξενοδοχείο δίπλα στο τζάκι. Η ομίχλη δεν στάθηκε ανασταλτικός παράγοντας στο να μην επισκεφτούμε το χιονοδρομικό κέντρο στα Χάνια.’Εχοντας δυο ταξιδιωτικούς οδηγούς μαζί μας, και κοιτάζοντας τους χάρτες του Πηλίου δεν ξέραμε που να πρωτοπάμε. Πιάσαμε κουβέντα με ένα συμπαθέστατο ζευγάρι που απολάμβανε και αυτό όπως καΙ εμέις, το ομιχλώδες τοπίο της Μακρυνίτσας, οι οποίοι μας είπαν ότι ο καιρός στη Μακρυνίτσα είναι έτσι πάντα απρόβλεπτος και μας συμβούλεψαν για κοντινές εξορμήσεις. Ετοιμάσαμε τα μπαγκάζια και μαζί με το άλλο ζευγάρι ξεκινήσαμε για το Χιονοδρομικό Κέντρο των Χανίων Πηλίου.

Η διαδρομή από Πορταριά μέχρι το Χιονοδρομικό μας φάνηκε πολύ ευχάριστη, αν και σε ορισμένα σημεία υπήρχε πολύ μυστήριο στο τι υπήρχε στην επόμενη στροφή και αυτό λόγω της πυκνής ομίχλης. Το Χιονοδρομικό διαθέτει τρεις χώρους στάθμευσης. Εμείς αφήσαμε το αυτοκίνητο σε αυτόν που ήταν πιο κοντά στο καταφύγιο. Φτάνοντας λοιπόν στην είσοδο του Χιονοδρομικού, αντικρύσαμε ένα ολόλευκο τοπίο, καλυμμένο με χιόνι και ομίχλη, την οποία είχαμε ήδη συνηθίσει… Το κρύο ήταν αναζωογονητικό μπορώ να πω. Η απόσταση λοιπόν που έπρεπε να καλύψουμε μέχρι την καφετέρια ήταν μισό χιλιόμετρο. Ο δρόμος ήταν κυρίως ανηφορικός, με έντονη κλίση και στροφές. Στα αριστερά μας, υπήρχε ένας διάδρομος διαμορφωμένος για τους αρχάριους, ο οποίος μας φάνηκε τόσο απότομος, αναλογιζόμενοι πως θα ήταν η πίστα των προχωρημένων…!!! Κάθε τόσο ακουγόταν ένας απόμακρος μεταλλικός ήχος που όσο ερχόταν πιο κοντά γινόταν και πιο αισθητός… Ήταν ο ήχος που έκαναν οι σκιερ καθώς γλιστρούσαν με τα σκι τους στο χιόνι… Οι φιγούρες τους καθώς πλησιάζαν μας προκαλούσαν μια αίσθηση ιλίγγου! Οι ίδιοι φαινόντουσαν να το απολαμβάνουν και να μη συμμερίζονται διόλου τις δικές μας ανησυχίες. Η άφιξη στο καταφύγιο ήταν ότι έπρεπε μετά από τέτοια ανάβαση! Τραβήξαμε μια φωτο (βλέπε below) η οποία πιστεύω ότι απεικονίζει τη ζεστασιά του εσωτερικού χώρου.

Photobucket

Μετά τα ζεστά ροφήματα, βγήκαμε έξω ξανά και τραβήξαμε φωτό και βίντεο. Στη φωτογραφία που ακολουθεί, ξεχωρίζει μέσα απο την ομίχλη η Σχολή Σκι Πηλίου.

Photobucket

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής, συνεχίζοντας τις φωτογραφίες και τα σχόλια για το πόσο γλίστραγε τον χίονι. Οι άντρες της παρέας άρχισαν να τσουλανε στο χιόνι, μιμούμενοι τους επιδέξιους σκιερ. Αυτό μας έλειπε να φεύγαμε με κανένα σπασμένο πόδι… Το χιονισμένο τοπίο ήταν τόσο ασυνήθιστο για το δικό μας μάτι… Οι εικόνες μας παρέπεμπαν σε ταινίες γυρισμένες σε χώρες του Βορρά. Μια μικρή λεπτομέρεια μας κέντρισε την προσοχή. Τους παγωμένους κρυστάλλους κάτω από τα ξερά κλαδιά των δέντρων. Ανάμεσα τους φύσαγε παγωμένος αέρας και τους διατηρούσε διαφανείς και κρυστάλλινους. Μια εικόνα που θα τη θυμόμαστε. Πολλά συγχαρητήρια σε αυτόν που την τράβηξε (πηδώντας και γλυστρώντας!!!)

Photobucket

Απομακρυνόμενοι από το Χιονοδρομικό, ψάξαμε και βρήκαμε την πιο must ταβέρνα-ξενοδοχείο, ονόματι Κρίτσα. Ό,τι κι αν δοκιμάσαμε ήταν θεσπέσιο, καθώς και το service, η ατμόσφαιρα κτλ. Εντοπίσαμε τα γλυκά που παράγει ο Γυναικείος Συνεταιρισμός Πορταριάς για μία μελλοντική στάση μας εκεί πριν φύγουμε.

Η συνέχεια περιλάμβανε ξεκούραση και ύπνο, μέχρι τις 20:00, όποτε και αναχωρήσαμε για την πόλη του Βόλου. Η στάση και η στάθμευση απαγορεύεται σχεδόν σε κάθε δρόμο στην πόλη, αυτό όμως δεν εμποδίζει κανέναν Βολιώτη, από ότι μας φάνηκε στο να το τηρήσει… Περιδιαβήκαμε τη γνωστή οδό Ερμού, όπου και φτάσαμε στο κέντρο της περίπου για να δούμε από κοντά την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, τη Μητρόπολη του Βόλου. Επιβλητική και όμορφα φωταγωγημένη, σημείο συνάντησης των κατοίκων. Οι μοναδικοί που βγάζανε φωτογραφίες την εκκλησία ήμασταν εμείς, χαρακτηριστικοί τουρίστες! Είναι μια συμπαθητική και βολική πόλη ο Βόλος, αφού όλοι όλοι της οι δρόμοι οδηγούν στην προκυμαία και το εμπορικό λιμάνι. Το τσουχτερό κρύο δε μας επέτρεψε να απολάυσουμε τη βόλτα στην προκυμαία, και έτσι λοιπόν κατευθυνθήκαμε στα διάσημα τσιπουράδικα του Βόλου. Μας είχαν προτείνει δύο τρία καλά τσιπουράδικα, ανάμεσα στα οποία ήταν ο Ιωλκός, όπου και κάτσαμε. Ο σερβιτόρος μας ρώτησε τι μάρκα τσίπουρο πίνουμε και του είπαμε, ότι είναι η πρώτη φορά… Εκείνος ήξερε λοιπόν τι μας έφερε… Ακολούθησαν μεζέδες, νόστιμοι και ξεχωριστοί. Οι Βολιώτες όταν πάνε για καφέ, ή μάλλον για τσίπουρο ξέρουν να το απολαμβάνουν. Αυτό διαπιστώσαμε στο γεμάτο από κόσμο τσιπουράδικο.

Με ευχαριστημένο τον ουρανίσκο και την ψυχή μας πήραμε το δρόμο της επιστροφής, όπως θα έλεγε ο αγαπημένος… Ηλίας Μαμαλάκης!

 

posted by Zefi (03-02-2008 12:50)

Στο Πήλιο (1η ημέρα)

Θέλοντας να αλλάξουμε παραστάσεις και να ξεφύγουμε από τα προβλήματα της καθημερινότητας (και όχι μόνο…) κάναμε χρήση των τελευταίων ημερών άδειας του 2007 και σαλπάραμε για Πήλιο. Στο δρόμο προς Βόλο κάνοντας αρκετά τηλέφωνα σε διάφορους ξενώνες κλείσαμε δωμάτιο στο ξενοδοχείο «Πέτρινο» που βρίσκεται μεταξύ των δύο αντιπροσωπευτικότερων χωριών του Πηλίου, της Μακρυνίτσας και της Πορταριάς.

Photobucket

Το μεσημέρι φάγαμε στο «Πάνθεον», ένα από τα λίγα εστιατόρια που λειτουργούσαν Τετάρτη μεσημέρι στην κεντρική πλατεία της Μακρυνίτσας, τα παραδοσιακά φαγητά του Πηλίου, σπετσοφάι, γαλοτύρι και χοιρινό στη γάστρα συνoδευόμενο με ντόπιο κόκκινο χύμα κρασί.

Photobucket

Το βραδάκι αφού κάναμε μια βραδυνή βολτούλα στη Μακρυνίτσα τραβώντας νυχτερινές λήψεις της πόλης του Βόλου και χαζεύοντας στα τουριστικά μαγαζιά με τα υπέροχα ντόπια γλυκά καταλήξαμε στο «Αερικό«, ένα cafe-bar ακριβώς απέναντι από το ξενοδοχείο μας. Ίσως η καλύτερη επιλογή στην περιοχή για χαλαρό ποτάκι δίπλα στο τζάκι και με θέα το φωτισμένο Βόλο.

"Έτσι απλά"… στο θέατρο "Ορφέας"

Photobucket

Αφήνοντας πρώτος σχόλιο σε αυτό το post του Γιάννη Καρακατσάνη, κέρδισα 1 διπλή πρόσκληση για τη θεατρική παράσταση «Έτσι απλά» στο θέατρο «Ορφέας», που έχει στηθεί από τον Παναγιώτη Καποδίστρια.

Ένας φιλήσυχος δημόσιος υπάλληλος, η αισιόδοξη σύζυγός του, η σατανική πεθερά, η επαναστατική φίλη τους και μια παμπόνηρη γειτόνισσα μπλέκονται σε ένα καλοστημένο σχέδιο με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους.

Πρόκειται για ένα έργο που ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα. Όχι δεν συγκινηθήκαμε, αλλά γελάσαμε… ιδίως με τις έξυπνες ατάκες και τα καμώματα των ηθοποιών. Βέβαια τα γέλια δεν ήταν πολλά γιατί το θέατρο ήταν ψιλοάδειο… μάλλον λόγω Δευτέρας και της ονομαστικής εορτής του Γιάννη. Η αλήθεια είναι πάντως ότι το τέλος (το οποίο δεν θα αποκαλύψω) δεν μας άρεσε πολύ. Πάντως περάσαμε καλά στο τέλος μιας ημέρας με πολλούς προβληματισμούς.