Στο Πήλιο (2η ημέρα)

Το πρωινό της Πέμπτης μας βρήκε να τρώμε ένα πλούσιο πρωινό στο ξενοδοχείο δίπλα στο τζάκι. Η ομίχλη δεν στάθηκε ανασταλτικός παράγοντας στο να μην επισκεφτούμε το χιονοδρομικό κέντρο στα Χάνια.’Εχοντας δυο ταξιδιωτικούς οδηγούς μαζί μας, και κοιτάζοντας τους χάρτες του Πηλίου δεν ξέραμε που να πρωτοπάμε. Πιάσαμε κουβέντα με ένα συμπαθέστατο ζευγάρι που απολάμβανε και αυτό όπως καΙ εμέις, το ομιχλώδες τοπίο της Μακρυνίτσας, οι οποίοι μας είπαν ότι ο καιρός στη Μακρυνίτσα είναι έτσι πάντα απρόβλεπτος και μας συμβούλεψαν για κοντινές εξορμήσεις. Ετοιμάσαμε τα μπαγκάζια και μαζί με το άλλο ζευγάρι ξεκινήσαμε για το Χιονοδρομικό Κέντρο των Χανίων Πηλίου.

Η διαδρομή από Πορταριά μέχρι το Χιονοδρομικό μας φάνηκε πολύ ευχάριστη, αν και σε ορισμένα σημεία υπήρχε πολύ μυστήριο στο τι υπήρχε στην επόμενη στροφή και αυτό λόγω της πυκνής ομίχλης. Το Χιονοδρομικό διαθέτει τρεις χώρους στάθμευσης. Εμείς αφήσαμε το αυτοκίνητο σε αυτόν που ήταν πιο κοντά στο καταφύγιο. Φτάνοντας λοιπόν στην είσοδο του Χιονοδρομικού, αντικρύσαμε ένα ολόλευκο τοπίο, καλυμμένο με χιόνι και ομίχλη, την οποία είχαμε ήδη συνηθίσει… Το κρύο ήταν αναζωογονητικό μπορώ να πω. Η απόσταση λοιπόν που έπρεπε να καλύψουμε μέχρι την καφετέρια ήταν μισό χιλιόμετρο. Ο δρόμος ήταν κυρίως ανηφορικός, με έντονη κλίση και στροφές. Στα αριστερά μας, υπήρχε ένας διάδρομος διαμορφωμένος για τους αρχάριους, ο οποίος μας φάνηκε τόσο απότομος, αναλογιζόμενοι πως θα ήταν η πίστα των προχωρημένων…!!! Κάθε τόσο ακουγόταν ένας απόμακρος μεταλλικός ήχος που όσο ερχόταν πιο κοντά γινόταν και πιο αισθητός… Ήταν ο ήχος που έκαναν οι σκιερ καθώς γλιστρούσαν με τα σκι τους στο χιόνι… Οι φιγούρες τους καθώς πλησιάζαν μας προκαλούσαν μια αίσθηση ιλίγγου! Οι ίδιοι φαινόντουσαν να το απολαμβάνουν και να μη συμμερίζονται διόλου τις δικές μας ανησυχίες. Η άφιξη στο καταφύγιο ήταν ότι έπρεπε μετά από τέτοια ανάβαση! Τραβήξαμε μια φωτο (βλέπε below) η οποία πιστεύω ότι απεικονίζει τη ζεστασιά του εσωτερικού χώρου.

Photobucket

Μετά τα ζεστά ροφήματα, βγήκαμε έξω ξανά και τραβήξαμε φωτό και βίντεο. Στη φωτογραφία που ακολουθεί, ξεχωρίζει μέσα απο την ομίχλη η Σχολή Σκι Πηλίου.

Photobucket

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής, συνεχίζοντας τις φωτογραφίες και τα σχόλια για το πόσο γλίστραγε τον χίονι. Οι άντρες της παρέας άρχισαν να τσουλανε στο χιόνι, μιμούμενοι τους επιδέξιους σκιερ. Αυτό μας έλειπε να φεύγαμε με κανένα σπασμένο πόδι… Το χιονισμένο τοπίο ήταν τόσο ασυνήθιστο για το δικό μας μάτι… Οι εικόνες μας παρέπεμπαν σε ταινίες γυρισμένες σε χώρες του Βορρά. Μια μικρή λεπτομέρεια μας κέντρισε την προσοχή. Τους παγωμένους κρυστάλλους κάτω από τα ξερά κλαδιά των δέντρων. Ανάμεσα τους φύσαγε παγωμένος αέρας και τους διατηρούσε διαφανείς και κρυστάλλινους. Μια εικόνα που θα τη θυμόμαστε. Πολλά συγχαρητήρια σε αυτόν που την τράβηξε (πηδώντας και γλυστρώντας!!!)

Photobucket

Απομακρυνόμενοι από το Χιονοδρομικό, ψάξαμε και βρήκαμε την πιο must ταβέρνα-ξενοδοχείο, ονόματι Κρίτσα. Ό,τι κι αν δοκιμάσαμε ήταν θεσπέσιο, καθώς και το service, η ατμόσφαιρα κτλ. Εντοπίσαμε τα γλυκά που παράγει ο Γυναικείος Συνεταιρισμός Πορταριάς για μία μελλοντική στάση μας εκεί πριν φύγουμε.

Η συνέχεια περιλάμβανε ξεκούραση και ύπνο, μέχρι τις 20:00, όποτε και αναχωρήσαμε για την πόλη του Βόλου. Η στάση και η στάθμευση απαγορεύεται σχεδόν σε κάθε δρόμο στην πόλη, αυτό όμως δεν εμποδίζει κανέναν Βολιώτη, από ότι μας φάνηκε στο να το τηρήσει… Περιδιαβήκαμε τη γνωστή οδό Ερμού, όπου και φτάσαμε στο κέντρο της περίπου για να δούμε από κοντά την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, τη Μητρόπολη του Βόλου. Επιβλητική και όμορφα φωταγωγημένη, σημείο συνάντησης των κατοίκων. Οι μοναδικοί που βγάζανε φωτογραφίες την εκκλησία ήμασταν εμείς, χαρακτηριστικοί τουρίστες! Είναι μια συμπαθητική και βολική πόλη ο Βόλος, αφού όλοι όλοι της οι δρόμοι οδηγούν στην προκυμαία και το εμπορικό λιμάνι. Το τσουχτερό κρύο δε μας επέτρεψε να απολάυσουμε τη βόλτα στην προκυμαία, και έτσι λοιπόν κατευθυνθήκαμε στα διάσημα τσιπουράδικα του Βόλου. Μας είχαν προτείνει δύο τρία καλά τσιπουράδικα, ανάμεσα στα οποία ήταν ο Ιωλκός, όπου και κάτσαμε. Ο σερβιτόρος μας ρώτησε τι μάρκα τσίπουρο πίνουμε και του είπαμε, ότι είναι η πρώτη φορά… Εκείνος ήξερε λοιπόν τι μας έφερε… Ακολούθησαν μεζέδες, νόστιμοι και ξεχωριστοί. Οι Βολιώτες όταν πάνε για καφέ, ή μάλλον για τσίπουρο ξέρουν να το απολαμβάνουν. Αυτό διαπιστώσαμε στο γεμάτο από κόσμο τσιπουράδικο.

Με ευχαριστημένο τον ουρανίσκο και την ψυχή μας πήραμε το δρόμο της επιστροφής, όπως θα έλεγε ο αγαπημένος… Ηλίας Μαμαλάκης!

 

posted by Zefi (03-02-2008 12:50)

Advertisements

Posted on Ιανουαρίου 10, 2008, in Διασκέδαση, Ταξίδια, Φαγητό and tagged , , , . Bookmark the permalink. 1 σχόλιο.

  1. Ωραια η περιγραφή σου για τους σκιερ! Απο τη μικρή μου εμπειρία στο σκι, μπορώ να πω οτι οι σκιερ μπορούν να παραβλέψουν κάθε εμποδιο που βγαίνει στο δρόμο τους με λίγες κινήσεις, που σε κάθε άλλον θα φαινόταν οτι θα πάει να σκοτωθεί με αυτή την ταχύτητα που μπορεί να αναπτύξει πάνω στο χιόνι με τα πέδιλα. Πραγματικά ειναι απίστευτη η αίσθηση όταν αναπτύσεις ταχύτητα πάνω στο χιόνι!

    Και φανταστική η φωτο με τα κλαδια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: